Hep karıştırılan iki önemli davranış. Birisi insanı yücelere,ötelere taşir. Birisi insani cahilliğe zulme taşir. Birisiyle şah olunur saltanat kurulur. Birisiyle ac kalınır sefil olunur.
Birisiyle muhabbet sofralarina davetiye bulunur. Birisiyle dostsuz, koca dünyada yapayalnız kalınır. Birisiyle işler kurulur fırsatlar bulunur. Birisiyle caresizlikler, acizlikler doğar. Birisiyle eller öpülür kapılar acılır. Birisiyle ufuklar gorülmez kapılar kapanır. Birisiyle haller bilinir yönetimler sürer. Birisiyle kendini kaybeder zulümler sürer. Nerde vakar…? Nerde gurur.?

Yaşadıgımız toplumsal hayatın sürekliliği için sosyal prensiplerin varliği cok önemlidir. Ama bütün bu prensipleri oluşturanlar ise biz insanlar ve bizim davranişlarımızdır.
Biz ne kadar güzel ve doğru prensipler edinirsek toplumda ayni şekilde büyür ve gelişir.
Ve bu toplumda her bir ferdin de görevi farklı olmak zorundadır. Birileri ögrenci. Birileri öğretmen. Kimileri doktor,mühendis,isci,çiftci vs. Herkes hayatinda toplumla ilgili bir şeylerle meşgul olmak zorunda. Bütün bu hayat sürecinde her insanın hayali hedefi ulaşmak istediği veya kaybettiklerinden kazandiğı tecrübeleri var. Ama her insanda mutlaka bu ikilem var. Vakar ve gurur. Çünkü hepimiz insanız ve çok fazla ortak yönümüz var.

Vakar kendini bilmektir. Yerinde ve gerektiği gibi davranabilmektir. Makul olabilmek ve körelmemektir. Eksikliğini görebilmek ve giderebilmektir. Kendine ve herşeye değer vermektir. Gurudan çok farklıdır.
Gurur kendini bilmemek ihtiyaclari görememektir. Büyük rüyalarin önünde bir sürü yanlişla kücücük kalmak veya kör olmak gibidir. Bilginin veya lazım olan şeyin kendisine değilde geldiği yere veya kişiye göre alıp almamak acizlikten baska nedir?

Bir padişahın çoban gibi davranması mutevazilik veya alcak gönüllülük degil aptallık olur. Padişah gibi davranmalı. Onun o davranışı gurur degil vakardır.
Bir çobanında padişah gibi davranması gurur değil aptallık olur. Çoban gibi davranmalı yoksa çobanlıgıda kaybedebilir işsiz kalır. Bir bakanın bulunduğu makamın agırlıgını kaldıracak şekilde davranması işlerin yolunda gitmesini sağlar. Bu davranışı vakardır. Ama kendini unutup başbakan gibi davranırsa aptallık eder ve belki bakanlığından da olur işler yürümez, herkese zararlı olur. Bir başbakan da vakarlı olup çok egilmesse süreci ve hükmü devam eder ve faydalı olur.
Aynı şekilde anne baba ve çocuk da misale girer. Baba yerinde vakarlı olup çocuğuna tam bir baba olmassa, vakarli olup ailesinin haysiyetini tam korumassa, sadece gurur uğruna bir ömrü yaşadığı eşini de anlamaz veya anlamamazlıktan gelirse sonu herkesce malumdur.

Hayatımızın içinde bir çok merhalede kimileri çok kücük menfaatleri uğruna ve küçük korkuları adına vakarlarını ayakları altına alırlar ve o kücük zevksiz menfaatlerini tercih ederler. Bunlara adam sıfatını vermek bile tam adamlık değildir.
Kimileride bütün engelleri vakarları adına aşıp geçerler. Hedefleri küçük menfaatler değil büyük ideallerdir. Gururlu insan zaman ilerledikce kibirlenir ve elinde olan imkanları zararlı ve sadece kendisi için kullanır. İnsanları ve hatta kendi çevresini bile ezmekten zevk alır. Adeta insanlıktan çikar adamlığını da kaybeder. Vakarlı insan ilerledikce dertlere çare olur. İnsanların ve cevresinin hem ümit kaynaği hemde dostu olur. Halden anlar. Kendini ve geçmisini unutmaz ve adam gibi bir adam olur.
Kendi gururunu kurtarmak adına insanlığından vazgeçmez ve topluma faydalı olmayı tercih eder. Asla kibire ve gurura boyun eğmez. İlme ve güzel davranisa eğilir.

Korktuğun yerde el öpmez,hükümdar olduğun yerde ezmezsen oğlum adam oldun demektir. Üstelik adam gibi bir adam. Sözü çok yerinde ve çok mantıklı bir cümledir.
Hayatta en önemli şey adam gibi adam olarak yaşayabilmektir.

FERİT
(HİNDİSTANDAN)