ÇOCUK YETİŞTİRİRKEN
Goncayı alıp güle çevirmektir, dünyanın en çok emek Özen ve sevgi gerektiren işidir çocuk yetiştirmek. Cocuklarimiz bize bakar büyürken bizi görür bizi örnek alırlar. Onlara kitaplardan önce insan ilişkilerinide dikkat etmesi gereken bilgileri anne baba olarak biz vermeliyiz. Yeri geldikçe onlara ahlaki konularda telkinlerde bulunmalıyız. Okulda bilgiyi zaten öğrenir ki kişiyi hayata hazırlayan en önemli faktör onun duygusal ve Ruhi gelişimidir. Bu da ancak ailedeki sevginin yanısıra Kararlılık ve Farkındalık İLE OLUR. Onlara yemek yemeyi öğretirken herhaNGI bir yerde kimsenin önüne geçmemeyi sırasını beklemeyi de aynı önemle öğretmeliyiz. Bizlerin bir ayna görevi gördüğümüzü asla unutmayalım.
Okula 1. Sınıfa yeni başlayan bir çocuk o dönemde aileden SANA BİRİ zarar verirse HEMEN ÖĞRETMENİNE SÖYLE yi öğreniyor yani şikayet etmeyi. Neden Çocuklarımıza kendi haklarını Aramayı kendilerini savunmayı ve Empati yapmayı öğretemiyoruz. Aslında böyle davranan Aileler sadece ve sadece çocuklarının büyümesini ve bir birey olduğunu fark etmesini zorlaştırıyorlar.
Hayatta herzaman herşeyin telafisi olmuyor, bu çok açıkbir gerçektir. O nedenle Arkadaşını sevmeyi, sırasını beklemeyi, Affetmeyi, hakkını Aramayı ve HATASINI KABUL etmeyi, her şeyin olamayacağını ……… öğretmediğimiz çocuklarımızın hayatta hata yapma riskleri istediği çoktur. İlerde birgün çocuğumuzun hayatında her şey yolunda gitmediğinde kendimizin de sorumlu olacağını SAKIN unutmayalım.
İyi yetişmiş bir insanın kendi ülkesinin, hatta dünyanın bile kaderini değiştirebilir.

NEVAL ÖZTÜRK