16.04.2010 Bana ulaşmak isteyen arkadaşlarıma dostlarıma Göster Ben gökhan çalışkan bana ulaşmak isteyen herkes arayabilir ekleye bilir 0546 492 20 55 email: Kartalbey55@hotmail.com

13.04.2010 TEŞEKKÜR Göster Emekli olmam dolayasıyla bana mesaj yollayan dostlarıma ve eski öğrencilerime çok teşekkür eder,kendilerine de sağlıklı bir yaşam dilerim.Kenan ÖNDAY

12.04.2010 BANA ULAŞMAK İSTEYEN ARKADAŞLARA.. Göster İBRAHİM CAGLAR0535 689 81 5705434790631MSN caglar-ibo_55@hotmail.com

11.04.2010 ulaşmak isteyene Göster MURATSOYLU 0507 275 48 60

08.04.2010 sefer tuzcu Göster bana ulşmak istiyeni bekliyorum hiç olmadı çağrı atın ben ulaşırım 05306001540 msn rey_sefo@hotmail.com

08.04.2010 DEĞERLİ HOCAM KENAN ÖNDAYA Göster Hocam emekliliğinizi yeni öğrendim ve çok sevindim,üzerimizde emeğiniz çok Hocam ALLAH,ım inşallah bundan sonra sağlıklı ve huzurlu bir şekilde emekliliğinizin tadını çıkartmayı nasip kısmet eder, saygılarımla HASAN TİRYAKİ.istanbuldan sevgilerle.

06.04.2010 TELEFONLARINIZ BULUNSUN Göster Değerli hemşehrilerimiz herhangi bir konuda eşinizin,dostunuzun sizlere ulaşabilmesi için telefon numaralarınızı siteye yazabilirsiniz yada sadece site yönetiminde bulunmasını istiyorsanız altına yayınlanmasın diye not düşerek gönderirseniz gelecekteki kordinasyonları sağlamak açısından bizelerede kolaylık sağlayacaksınız . Şimdiden ilginiz için teşekkür ederiz. Site Yönetimi

04.04.2010 zekeriya abi..(anılar bölümünde) Göster zekeriya abimin oğluna.. Baban çok iyi bir futbolcuydu her maçını izlmeke için can atar ve izlerdim davut TOPCU

28.03.2010 ÇANAKKALE RUHU Göster ÇANAKKALE RUHU Bir yar ağlıyor, bıyıkları çıkmamış daha taze çınarının ardından “Hey on beşli on beşli Tokat yolları taşlı on beşliler gidiyor kızların gözleri yaşlı” diyerek haykırıyor. Bu türküyü duyunca hepimiz oynarız. Ancak kim bilir hangi genç kızın yârini savaşa gönderirken yaktığı türküdür. Bu tüm on beşlilerin türküsüdür. Çanakkale Meydanı hiç bu kadar değerli olmamıştı. Aksakallı dedem, bıyığı bitmemiş abim elinde süngüsüyle nöbet bekliyor. Karnı aç, geride yâri, anayı, babayı bırakmış. Ama durmak yok deyip düşmanın kirli elini kırmaya and içmiş. Aksakallı dedenin gözlerinden süzülen yaşlar sakallarının her telinde inci mercan olup akıyor ve şöyle diyor: “Ya bizden sonrası. Onlar yaşasın ben öleyim” deyip yüreğini kabarta kabarta ölüme koşuyor. Rabbim ne aşktır bu? Daha kimse çözemedi. Şehit Onbaşı düşmanı karşısında görünce 250 kiloluk topu yüklenip mevzile yerleştiriyor. Sormak lazım hala materyalist gözlerle bir sebep arayanlara: Şehit Onbaşı’ya bu gücü veren kim? M. Kemal Atatürk Nutuk’ta Çanakkale Mahşerini şöyle anlatıyor: “Yarı çıplak dizilmiş askerler. İçlerinden Kuran bilenler Kuran okuyor, bilmeyenler ise bildikleri süreleri okuyor ve öleceklerini bile bile cephede iki dakika önce şehit olan arkadaşının yerine Allah Allah nidalarıyla koşuyor”. Bu ne aşktır? Hala bilinmez. Çanakkale başlı başına bir destandır. Manas gibi Türeyiş gibi Türk-İslam’ın destanıdır. İngiliz komutanı Türkleri görünce: “Ne ruhtur ki ölüme bile bile atılıyorlar. Evet onlar için bu anlaşılmaz. Gerçi bugünlerde bizim içinde pek değeri kalmadı. Kınalı Mehmet’imi anası başına kınayı yakıp vatana millete kurman veriyor ve bunun üzerine Napolyon tarafından şu söyleniyor: Tüm analar güçlüdür ama Türk Anaları daha güçlüdür. İşte bu ruh bizi biz yapandır. Çanakkale’de bir vali askerlerinin başında savaşırken vücudu kalbura dönüyor ve oracıkta ölüyor. Yara almamış bir tek noktası bile kalmıyor. Kanlar oluk oluk vücudundan boşalıyor. Askerleri öldü sanırken bir ses yükseliyor cesedden: “ayağa kaldırın beni ”. Askerlerin hepsi şaşkınlık içinde “ olmaz efendim, her yerini kanıyor” diyor. Ama vali emrediyor. Asker emre uyuyor ve zor zahmet dizlerinin üzerinde durdurabiliyorlar ve vali şöyle sesleniyor: “ne zahmet buyurdunuz Ya Resullullah” . Aman Tanrım bu nedir? Kimse bu sırra mazhar olmadı. Çanakkale ruhu dedik ya işte o ruh bir kıvılcım gibi büyüdü ve düşmanı anayurttan attı. Türk Askeri hiçbir milletin askerine benzemez. O yokluk içinde dahi onurunu, gururunu, haysiyetini düşürmedi ve düşürmeyecektir. Kalbinde düşmana bile acıma duygusu taşır. Bakın şu olaya: Anzak bir asker savaş meydanında yaralanır ve çığlıkları öyle yüksektir ki Türk Askerinin yüreğini sızlatır. Ah Mehmedim durur mu hiç. Çıkar menzilden atar kendini mermilerin ortasına ve Anzak askerini sırtlar ve düşmanın cephesine götürür bırakır.Düşman bir hafta boyunca bu karhamın askeri konuşur. O Mehmedim ki şu an cennet bahçesinde Kevser suyunu yudumluyor böyle bir yüreğe sahip olduğu için. Bence Çanakkale akıllara zarar bir yer. Aklın durduğu yüreğin konuştuğu bir yer. Kimseler anlamaz orayı. Kimseler bilmez. Şimdi inanamadığım bir şey var. Böyle bir ecdada sahip olan biz gençler nasıl olurda hala vurdumduymaz bir hayat yaşıyoruz. Hiç mi tarihten ders almıyoruz? Elin Amerikalısı Vietnam’ı kaybetmesine rağmen öyle bir film çekiyor ki sanki kazanmış imajı veriyor. Bizim ise hala bırakın diğer kahramanlıklarımızı Çanakkale üzerine bir güzel filmimiz yok. Hala deyim yerindeyse yumurta mı tavuktan çıktı, tavuk mu yumurtadan çıktı bunu tartışıyoruz. Birkaç kahkahalar attıracak basit filmler izliyor ve yapıyoruz. Çanakkale Meydanında metre kareye üç milyon mermi düşerken, Misket mermileri yasak olmasına rağmen kullanılırken. Ecdadım ha gayret deyip çoğu gitti azı kaldı deyip sakalını sıvazlayıp süngüsünü takıp cepheye atılıyor. Tarihin akışına dur diyor ve böylelikle tarihin altın sayfalarına ismini bir mühür gibi kazıyor. Mehmet Akif Ersoy’a Çanakkale Mahşerini yazdıran bu ruhtur ve ne diyor Akif: “… Ey şehit oğlu şehit isteme benden makber Sana ağu şunu açmış bekliyor peygamber” Çanakkale’yi anlatmaya sayfalar yetmez. Onu anlatmaya benim ne ilmim ne dilim ne de yazım yeter. O bambaşkadır. Şimdi soruyorum size bar köşelerinde günü gün edenler, benden sonrası tufan deyip midelerini dolduranlar. Ecdatlarımız sizin gibi yapsaydı, şu an sen bir Rumun mandası olacaktın. Artık diril kalk uykudan. Bu gaflet uykusu zararlıdır sana bana biz Türk’üz ülkümüz büyük. Durdur zamanı akmasın. Elindedir bu güç. Vur tarihin akışına mührünü seni ananlar dua etsin. Emre ÜNSAL